Bi-bi-si, London
29 yanvar 2012
“Osmon mezonlardan yiltirar edi. Yigirma yil avval edi, kuz edi, eru osmon tiniq edi. Va havoda o‘rgimchak iplari ohista suzardiki…”
Murod Muhammad Do‘stning “Lolazor” romani ibtidosidagi bu jumla xuddi she’r kabi o‘qiladi. O‘qilishi barobarida muallif o‘ylab topgan tashbeh singari xotiraga muhrlanadi. O‘zbek romanchiligida xazonrez, va ayniqsa, umr kuzining bu kabi poetik tasvirini boshqa bironta nasriy asarda uchratish qiyin. Umrki, saroylarga oshnolik va hukmfarmolikda o‘tgan…
Islom Karimov
Roman yozilganiga yigirma yildan oshdi. Bu yigirma yil asnosida muallifning o‘zi ham qahramoni singari saroylarga oshno bo‘ldi. Bugun saroydan uzoqroqda, “ohista suzib yurgan o‘rgimchak iplari”ni mushohada qilayotgan bo‘lsa ajab emas…


